غریب تنها

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني      

                     اشک تو برام عذابه

                      اشکِ چشم

دریغا که نمیدانم چه بگویم ،دریغا نمیدانند که چه می گویم؟

حلَاج شهرم که کسی نمیداند که زبانم چیست؟ که دردم چیست؟

که عشقم چیست؟ که دینم چیست ؟ که زندگیم چیست؟

جنونم چیست؟ فغانم چیست؟

                      سکوتم چیست؟

 دل اگر یک دل بَود صد دل به دل ، دل می دهد

 دل اگر صد دل بود ، کی دل به دل ، دل می دهد

اگر تنهاترین تنها شوم باز خدا هست

                  او

 جانشین همه نداشتنهاست

بر مرگ آفرین باد گر زندگی چنین است      یا ما نه زنده هستیم یا زندگی نه این است

یا حاصلی به جز غم علم و هنر ندارد             یا قسمت من و تو از زندگی همین است

مهربان من انتظار گم کردن توست ، غربت غم دوری تو

اضطراب ، درد بی تو ماندن داغ بی تو زیستن

            عشق آرزوی تو

شعر ، گفتگوی تو، مذهب راهی به سوی تو

عرفان آشنایی تو، من با همه نگاهها بوده ام ،

در دل همه گداخته ام ،همنشین اساطیر بوده ام

در نامهای تهی اله ها تو را پرستیده ام

در سیمای قهرمان ، تو را عاشقانه می ستودم

در حلقوم هر دردمندی ، تو را نالیده ام ، در چنگ هر نوازنده ای تو را نواخته ام

در زبان همه شاعران تو را سروده ام ، در قلم همه نقاشان ترا نگاشته ام

در تیشهء پیکرتراشان و بت سازان ترا ساخته ام ، در خلوت تنهایان برای تو گریسته ام

در همه دلهای عاشق بخاطر تو تپیده ام ، همهء چشمهای خوب از دل من اشک

ریخته اند ، همه آههای ناکام از سینه من برخاسته اند

در همه بی تابی ها ، غمهای ناشناس ، حسرتهای مجهول ، عطشهای تشنه

جست وجوهای بی انتها همه من بوده ام

همه تو بوده ای

هنر را به جستجویت فرستادم و هنوز نیافته ام

عشق را در پی ات روان کرده ام و هنوز آواره است

زیبایی ها از تو نشان می گیرند ، و هنوز نشناخته اند ، کجایی؟ که ای ؟

ای آشنای ناشناس ! ای خویشاوند بیگانه

ای همیشه با من ، بی تویی بد است ، غربت طاقت فرساست

ای خویشاوند راستین من که هرگز با تو نبوده ام

 ای مخاطب من که هیچگاه با تو سخن نگفته ام

بی تو با سکوت میمیرم

 ترانه عشق

به من آموخت آری آموخت که بخوانم آب را نان را

بنویسم عشق را و حس کنم فردا را ؛ و برای خود میخواندم ترانه عشق

ز تقدیر بیندیش حتی ز طوفانش لیک سخت مرنجانش، این نیست و نباشد عنوانش

هر کار براید زدستانش هر چه را کامل کند به میزانش ،

 گهی بر اشک خندد لب خندانش ،

لیک این نباشد بنیاد و بنیانش چه محکم رشته ایست پیمانش

 همه سر بسر هسیتم به قربانش، همه در عجب از پنجه و دندانش

فقط شوره زاران آگهند از گلستانش، گر بیفتی در بیابانش گر بگیری گوشه دامانش

شاید ز رحم ببارد بر تنت بارانش

بی درنگ در خانه دهقانش ، کس به کس نداده نانش و باز هستیم در زندانش

شاید مشکلات را کند آسانش ف از فضیلت و عرفانش

از تجربه میدانش ، از رسم و ره پنهانش ، از چشم تر مستانش ، ما همه در پی یزدانش

سرچشمهء ایمانش ، گه بفروختیم ارزانش ،

 چون ما ندانستیم درمانش زین گردش دورانش

از دفتر و دیوانش

گه بر تن عریانش ، این خنجر و پیکانش

تقدیم به مادر

جهاندر جهان ، مادرم بیدار است ، مهر او تنها مرا سزاوار است

والاترین مقدار است ، در عاشقی سالار است ، حرف لب گفتار است

سر لوحه اسرار است ، گر نقطه است خروار است

سر چشمه احسان است

اندر  این راه تو دیدی زندگانی را ، کامرانی را ، مهربانی را

همه درسهای آسمانی را ، همه غمهای نهانی را

آن دگر اسرار باستانی را

                               که میگوید عمر جاودانی را

همه رنگهای ارغوانی را

                            به گوشم خواند معانی را

 او بپوشاند ردای پرنیایی را

                        مرا آموخت سازگاری را

مرا آموخت صدای باد مهرگانی را

ازتو ای درس

از تو ای درس ببین باز از این ترم گذشتم

همه شب خیره شدم ثانیه ای چشم نبستم

شوق یک بیست پدیدار شد اندر مخم هردم

باز افزود دوصد درد به دردم

یادم آمد که یک ترم با تو در این خانه نشستم

اولین بار در آن ترم که یک جزوه به دستم

جزوه را مرتبه ها باز همی کردم و بستم

یادم آمد که به من گفتی:

از این 20 حذر کن! لحظه ای چند به آینده نظر کن

آه آینده برای تو گران است

تو که امروز به یک 20 خیالت نگران است

باش فردا که دوپایت پس استاد روان است

      تا فراموش کنی چندی از این نمره حذر کن

با تو گفتم حذر از 20 بدانم

                                   گذر از 19 هرگز نتوانم

اشکی از چشم فرو ریخت

19 نالهء تلخی زدو بگریخت

                                    18 آهسته زفکرم میل سفر کرد

17 رفت و مرا دل نگران کرد

                                 16 روی مرا برگ خزان کرد

شب و سرما و من و ترس

 همه دل داده به یک 15 از درس

14 هم که به دستان خودم بود رفت زدستم

  13 را که دگر دیده به رویم همچو آبی به کویری

تو به من پند که دادی نشنیدم ! نشنیدم

باز گفتم که تو آسانی و من عالم دهرم

می توانم  بگیرم ز تو من 12آسان

یادم آمد که از این صفحه به آن صفحه پریدم

سوی هر استاد که رفتم به جوابی نرسیدم

پای در خواب کشیدم صبح شد زیر پتو

آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتم دگر از درس خبر هم

نکرد 11 بر بنده گذر هم

با 10 امًا به چه حالی من از این ترم گذشتم

دیدم آن روز سر کوچه تو را بار دگر 

آری آنروز شدم در به درت بار دگر

وندر شب یلدای کمند تو اسیرم چو بمیرم 

دردام نگاه تواسیرم چون که صد بار بمیرم 

آتش به دلم کردی آشفته ترم کردی

سرمست لبت کردی مجنون ترم کردی

دیوانه شود هر کس بیند که شدی یارم

کردی همه را حیران آندم که شدی یارم

روشن شود از مهرت میخانه چشمانم 

مست از قدحت گشتم خون است دل و جانم

یارم تو بشو تا که بگیرم طلب از تو

عقل ودل من منتظر اشاره ازتوو

  شور از دل من خیزد عالمی به هم ریزد

بریزد  قانون وفا نیست تو باشی و دلم اشک

موج و نگاه چشم تو ریخت به هم انجمنی

نزدیک بود عشق تو به هم ریزد انجمنی

تا تو ستاره بودی در آسمان عشقم

واضح به تو بگویم از تو خمار عشقم 

لایق چو باشد این دل نگذار تا بمیرم 

لب بر لبم گذارو در عشق تو بمیرم

تا که من دیدم تو را از دل پسندیدم تو را

مست و حیرانت شدم از جان پرستیدم تورا

بس کن تو ناامیدی تو بر دلم امیدی

این لحظه جدایی طی میشود یه روزی 

راهی شو و بمان تو تا آخر نهایت

کردم نثار جانم من در ره وفایت  

اندر شب ظلمانی مژگان سیاهت

فریاد کشم از دل و نالم ز نگاهت

شیدای تو گشتم تو شدی غرق بهارت

یکدم نظری کن که شدم مست جمالت

نالم که چرا نیست تو را مهر وعنایت

طوبی منی نور من است برق نگاهت

از چشم تو حیرانم از عشق تو نالان

لیلی تو بمان با من از هجر تـوام گریان

باشم به سر کویت من دربه در رویت

یکدم به دلم بنگر شیدای خم مویت

ترک دل خود کردم  با عشق تو می گردم

وندر ره تو هر دم با ناله همی گردم

لازم نبود سوختن از بهر غم تو

لطفی بکن ای عشق که باشم به بَرٍِ تو

      (دنبال تومیگردم در مسجد و میخانه     (در دام تو چون باشم دنبال تو میگردم

تو غرق دل خویشی من هم زتو بیگانه (توغرق رُخ خویشی من واله و شب گردم

مُشتِ دلِ من واشد در محفل مه رویان

بستی تو لبانم را با ناز سخن گویان

اشک از رخ من برچین چون ابر بهارانم

رخ بر رخ من بنما ای شمع شب آرایم

کردی تو سفر بی من با خود دل من بردی

بی من چرا رفتی صید دل من کردی

امشب من و دل تنها بودیم تک وتنها

دیوانه تر از هر شب رفتیم به غربتها

بیژن جان تولّدت مبارک باد

|+| نوشته شده توسط ایرج طاهریگانه در پنجشنبه

                             رفيق بي ريا

          ایرج طاهریگانه
 
 

برای پسر عمه ام ناصر

  که میدانی من بی تو چه میکشم

سرود غم خواندن در انتهای دنیاست