غریب تنها

رانی ز درت پناه جویی ، نامید کنی ؟ تو راه جویی

راهش ندهی تو ای خدایا ؟ بر درگه خود خدا تو آیا؟

این راه بسی دراز و سخت است

پُر از هوس و هوی و ننگ است

تو سنگرمی پناهمی ، یاد تو نور است

عزّت بدهی به هر که خواهی

بر فرش زنی تو هر که خواهی

کیست شناسد که تو را ز تو نترسد؟

کیست که از قدرت تو روز و شبی نلرزد؟

بقاء و هستی ز توست ، مرگ و فنا سوی ماست